Skip to main content

कोरोना संक्रमितको संख्या ४ लाख ७१ हजार नाघ्यो, दुई हप्तामा चार गुना बढे

पछिल्लो दुई सातामा विश्वभर कोरोना भाइरस संक्रमितको संख्या चार गुनाले बढेको छ। कोरोना भाइरसको पछिल्लो विश्व विवरण अनुसार हालसम्म ४ लाख  ७१ हजार ३४ जनामा यसको संक्रमण पुष्टि भएको छ जबकी दुई साता अगाडि मार्च १० मा यो संख्या १ लाख १८ हजार ९ सय ४८ थियो। त्यसयता संक्रमितको संख्या झण्डै ३ लाख ५२ हजार ८६ ले बढेको छ। पछिल्लो समय भने कोरोना भाइरसको ‍ इपिसेन्टर अमेरिका भएको छ। त्यहाँ हालसम्म यसको संक्रमणबाट एक हजार ३२ जनाको मृत्यु भइसकेको छ भने ६८ हजार बढी संक्रमित भइसकेका छन्। पछिल्ला दिनमा देखिएको संक्रमणदरले यही गतिमा बढेमा अमेरिका विश्वको सबैभन्दा बढी संक्रमितको देश बन्ने विश्लेषकहरूले अनुमान गरेका छन्। अहिले अमेरिका भन्दा बढी संक्रमित चीन र इटालीमा मात्र छन्। चीनमा ८१ हजार बढी संक्रमित छन् भने इटालीमा ७४ हजार बढी संक्रमित छन्। पछिल्लो समय चीनमा संक्रमण रोकिएको छ भने इटालीमा भने संक्रमितको संख्या ७४ हजार बढीमा देखिएको छ भने ७ हजार पाँच सय ३ जनाको मृत्यु भइसकेको छ। त्यसैगरी कोरोना भाइरसको संक्रमणबाट ज्यान गुमाउने मुलुकमा  स्पेन दोश्रो नम्बरमा पुगेको छ। त्यहाँ हालसम्म ३६ सय

राजनीतिमा विद्याको पुनरागमन

उपनिर्वाचनका क्रममा कास्की-२ को क्षेत्रीय सभामा नेकपा नेता बामदेव गौतमले भनेका थिए, ‘मैले विद्यालाई राजनीतिमा ल्याउन चाहन्थें, उहाँसहित परिवारसँग मैले नै कुरा गरेर विद्यालाई पार्टीले उम्मेदवार बनाएको हो।’
विद्याको जीवनमा बामदेव गौतम निर्वाचनमा उम्मेदवार बनाउनमा मात्र सीमित छैनन्। राजनीतिक पृष्ठभूमिको परिवारमा जन्मिएकी विद्या कलिलैदेखि राजनीति सक्रिय हुन थालेकी थिइन्। राजनीतिक उतारचढाबका बीच निरन्तर उकालो लागेकी विद्याले त्यतिबेला सक्रिय राजनीतिबाट विश्राम लिइन्, जतिबेला उनी तत्कालीन विद्यार्थी नेता रविन्द्र अधिकारीसँग विवाह गर्न पुगिन्।
पार्टीको भ्रातृसंस्था अनेरास्ववियुको केन्द्रीय सचिव, महिला संघ र पार्टी राजनीतिमा राम्रैसँग भिजेकी विद्याको जीवन २६ असार २०५६ बाट मोडियो। उनै नेता बामदेव गौतमको उपस्थितिमा जिल्ला प्रशासन कार्यालय काठमाडौंमा विवाह दर्ता गरेकी विद्या सक्रिय राजनीति छाड्ने र प्राज्ञिक कर्ममा लाग्ने निर्णयमा पुगिन्। उनले जीवनमा लिएको यो मोडलाई रविन्द्र अधिकारीलाई राजनीतिमा अघि बढाउन लिएको बताउँदै आएकी थिइन्।
उनका श्रीमान् रविन्द्र अधिकारी पर्यटन, संकृति तथा नागरिक उड्ययन मन्त्री १५ फागुन २०७५ मा ताप्लेजुङमा निधन भएपछि परिस्थितिले उनलाई फेरि राजनीतिको बाटोमा अघि बढायो।
सक्रिय राजनीतिबाट प्राज्ञिक क्षेत्रमा मोडिएकी विद्यालाई यही दुर्घटनाले फेरि राजनीतिको बाँङ्गो-टिङ्गो रेखामा पुनर्जन्म गराइदिएको छ। १४ मंसिरमा भएको उपनिर्वाचनमा विजयी भएसँगै उनको जिम्मेवार त बढेको छ नै,  मतदातासँग गरेका प्रतिवद्धता पूरा गर्ने अवसर र चुनौती थपिएका छन्।
२९ कात्तिक २०२९ मा काठमाडौंमा जन्मिएकी विद्या १२ वर्षको कलिलो उमेरमै अनेरास्ववियुमा आवद्ध भइन्।
सानै उमेरमा सक्रिय राजनीतिक कार्यक्रम र आन्दोलनमा सहभागी भएकी विद्या २०४२ सालमा काठमाडौंमा-७  स्थित पशुपति मित्र मा.वि. चावहिलमा अध्ययनरत् रहँदा अनेरास्ववियुले आयोजना गरेको सरसफाइ कार्यक्रमदेखि हाजिरीजवाफ, वक्तृत्वकला र वृक्षरोपणलगायत कार्यक्रममा सहभागी हुन्थिन्।
जब २०४५ सालमा भारतले नाकाबन्दी लगायो, यसका विरुद्ध अनेरास्ववियुले आयोजना गरेको आन्दोलनका कार्यक्रमहरूमा सहभागी हुन थालिन्। विभिन्न विद्यालय पुगेर विद्यार्थीलाई संगठित गर्न थालिन्। त्यसपछि उनी २०४७ मा पद्मकन्या क्याम्पसको प्रारम्भिक कमिटीमा आवद्ध भएर सक्रियता बढाइन्।
२०४७ सालमै अखिल नेपाल महिला संघ जिल्ला समिति काठमाडौंको कोषाध्यक्षमा निर्वाचित उनले काठमाडौंका विभिन्न ठाउँमा महिलालाई संगठित गरिन्। त्यही बेला जनसांस्कृतिक परिवारको सदस्य हुँदै नेकपा (एमाले)को संगठित सदस्य बनिन्।
२०४८ सालमा अनेरास्ववियु जिल्ला कमिटी सदस्यको हैसियता पोखरामा सम्पन्न एघारौं राष्ट्रिय सम्मेलनबाट राष्ट्रिय परिषद् सदस्यमा निर्वाचित विद्या २०४८ मा १८ वर्षकै उमेरमा नेकपा (एमाले) वडा कमिटी सदस्य बनिन्। २०४९ मा पद्मकन्या क्याम्पस स्ववियुमा सभापतिमा उम्मेदवारी दिएकी उनी २०५० सालमा अनेरास्ववियु महिला विभाग प्रमुख भइन्।
महिला र विद्यार्थी संगठनमा सक्रिय रहँदाकै अवस्थामा उनी २०५५ मा अनेरास्ववियुको केन्द्रीय सचिव बनिन्। त्यतिबेला अनेरास्ववियुको अध्यक्ष अहिलेका पर्यटनमन्त्री योगेश भट्टराई थिए। २०५६ मा अखिल नेपाल महिला संघ केन्द्रीय सदस्य र कार्यालय सचिव बनेकी थिइन्।
यसरी निरन्तर राजनीतिक यात्रामा उकालो लागेकी विद्याको राजनीतिक यात्रा मोडियो। तत्कालीन विद्यार्थी नेता रविन्द्र अधिकारीसँग २६ असार २०५६ मा विवाह भएपछि उनी २०५७ सालमा पार्टीनिकट बुद्धिजीवी परिषदको सदस्य बनिन्। यसपछि उनी पार्टी र संगठनका सक्रिय कामबाट पछाडि हटिन्।
विवाह गरेर पोखरा झरेकी विद्या २०५८ मा पृथ्वीनारायण क्याम्पस, पोखराबाट प्राध्यापन गर्न थालिन्। २०५९ सालदेखि आंशिक शिक्षकका रुपमा प्राध्यापनमा अघि बढेकी उनी अब भने राजनीतिक भन्दा प्राज्ञिक कर्ममा देखिन थालिन्।
प्राध्यापनका क्रममा विभिन्न अध्ययन र अनुसन्धानका कामहरूमा सहभागी भएर उनले महिलाविरुद्ध हुने घरेलु हिंसा, सुरक्षित मातृत्व, महिला नेतृत्व र विकास, महिशलासँग सम्बन्धित अन्तर्राष्ट्रिय महासन्धि र नेपालको अवस्थाका बारेमा राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रियस्तरका कार्यशालाहरूमा कार्यपत्र पेश गर्न थालिन्।
प्राज्ञिक कर्ममा पोख्त हुँदै गएकी विद्याले प्राध्यापन पेशामै रहँदा २०६२/०६३ को जनआन्दोलनमा सहभागिता जनाइन्। उनी २०६४ मा तत्कालिन नेकपा (एमाले)को संघीय मामला विभाग सदस्य भएर काम गरिन्।
प्राज्ञिक कर्मकै क्रममा २०६२ देखि २०६४ सम्म उच्च शिक्षा पाठ्यक्रम निर्माण समितिको सदस्य तथा २०६६ मा नेकपा (एमाले) प्राध्यापक इलाका कमिटीमा सामुदायिक क्याम्पसका तर्फबाट प्रतिनिधित्व गर्दै उनी उपाध्यक्ष भएकी थिइन्।
२०६७ देखि २०७० सम्म सार्कस्तरीय महिला सञ्जालमा वकालत गर्ने सामाजिक संस्था ‘बियोण्ड बेइजिङ कमिटी’मा कार्यक्रम संयोजकको रुपमा रहेकी उले २०७२ सालमा त्रिभुवन विश्वविद्यालयबाट समाजशास्त्रमा एमफिल गरिन्। त्यसपछि त्रिविको खुल्ला सेवा आयोग परीक्षा पास गरेर स्थायी उप–प्राध्यापक पदमा उत्तीर्ण भइन्।
उपनिर्वाचनमा नेकपाले उम्मेदवारका लागि तीन जनाको नाम सिफारिस गर्न भनेको थियो। तर, नेकपा कास्कीले भने उनै विद्या भट्टराईको मात्र नाम सिफारिस गरेको थियो। यतिबेलासम्म उम्मेदवार बन्ने निर्णय नगरेकी विद्याले जहिल्यै ‘पार्टीले गर्ने निर्णय मान्छु’ भन्दै आएकी थिइन्।
किशोरावस्थादेखि राजनीतिमा होमिएकी विद्या राजनीतिबाट केही समय बाहिर रहेर पुनः राजनीतिमा फर्किएकी छिन्।
निर्वाचन जितेसँगै उनले चुनावी अभियानमा जनाएका प्रतिवद्धता पूरा गर्ने अठोट गरेकी छिन्। राजनीतिका बांगो रेखामा हिँड्दा आइपर्ने चुनौतीका बारेमा राम्रै जानकार रहेकी उनी यो बाटोमा कसरी अघि बढ्छिन्, यसैले उनको राजनीतिक भविष्य निर्धारण गर्नेछ।

Comments

Popular posts from this blog

कसले सार्वजनिक गर्‍यो पशुपतिको शिवलिंगको फोटो?

पशुपतिनाथ मन्दिरभित्रको मुख्य शिवलिंगको फोटो केही दिनअघि सामाजिक सञ्जालको एउटा ग्रुपमा भाइरल भयो। ‘पशुपति सन्त सम्मेलन’ नामको ह्वाट्सएप ग्रुपमा उक्त सार्वजनिक भएपछि विवाद सुरू भएको छ। साधारणतया पशुपतिनाथभित्र तस्बिर खिच्न नपाइने नियम छ। आखिर कसले गर्‍यो त उक्त फोटो सार्वजनिक? पशुपति क्षेत्र विकास कोषमा नियुक्त भएका सदस्य अर्जुनप्रसाद बास्तोलालाई शिवलिंगको फोटो ह्वाट्सएपमा सेयर गरेको आरोप लागेको छ। यो घटनापछि बास्तोलाले पशुपतिनाथकै अनादर गरेको भन्दै सम्बद्ध क्षेत्रका अधिकारीहरू रूष्ट बनेका छन्। ‘साधारणतया पशुपतिनाथभित्र तस्बिर खिच्न नपाइने नियम छ, यो नियम पशुपतिनाथको गरिमाका लागि बनाइएको हो,’ पूर्वसदस्यसचिव डा. गोविन्द टण्डनले भने, ‘अरूलाई खिच्न नदिने ठाउँमा बसेको मान्छे आफैंले यस्तो फोटो सुरक्षित राख्नु नै राम्रो हुन्छ।’ पशुपतिनाथ विश्व सम्पदा सूचीमा सूचीकृत छ। परम्परादेखि नै यहाँ तस्बिर खिच्न मनाही गरिएको छ। ‘लामै समयदेखि नै यहाँ तस्बिर खिच्न मनाही छ। गुहेश्वरीमा पनि निषेध थियो। भूकम्पपछि कसैले रोक्न नसकेर खुला छ,’ टण्डनले भने, ‘खुला गरियो भने भयावह हुन्छ, यसले धार्मि

स्वरोजगार बन्न चाहनुहुन्छ? पालुङटार नगरपालिकाले दिन्छ विनाब्याज १० लाख रूपैयाँ

गोरखाको पालुङटार नगरपालिकाले संघीय सरकारको सिको गर्दै युवा स्वरोजगार कार्यक्रम लागू गरेको छ। केन्द्र सरकारले प्रधानमन्त्री रोजगार कार्यक्रमबाट पाँच लाख युवालाई रोजगारी दिने यस्तै कार्यक्रम गत वर्ष ल्याएको थियो। त्यसका लागि तीन अर्ब १० करोड रूपैयाँ विनियोजन गरिएको थियो। यस्तै शैक्षिक प्रमाणपत्र धितोमा राखेर सात लाख रूपैयाँसम्म ऋण दिने अर्को कार्यक्रम पनि सरकारले ल्याएको थियो। तर ऋण लिने प्रक्रिया झण्झटिलो भएपछि विद्यार्थीले ऋण लिएका छैनन्। बाबुराम भट्टराई अर्थमन्त्री हुँदा पनि यस्तै कार्यक्रम लागू भएको थियो। पाँच लाख जना युवालाई स्वरोजगार बनाउने भनिएको त्यो कार्यक्रम स्वरोजगार बन्नेलाई भन्दा कार्यकर्तालाई पैसा दिएपछि असफल भयो। संघ सरकारले नाम फेरेर पटकपटक ल्याएका स्वरोजगार कार्यक्रम सफल नभएका बेला गोरखाको पालुङटार नगरपालिकाले फेरि यस्तै कार्यक्रम लागू गरेको छ। नगरभित्र बसोबास गर्नेलाई स्वरोजगार बनाएर कृषि उपजमा आत्मनिर्भर बनाउने नगरपालिकाको योजना छ। त्यसका लागि गत शुक्रबारदेखि विना ब्याज कर्ता वितरण पनि सुरू भइसकेको छ। ‘युवालाई आफ्नै गाउँमा स्वरोजगार बनाएर विदेश पलायन हुन

गौरिकाको पुरस्कार ६५ लाख, मण्डेकाजी, आयशा र सुवासले २२/२२ लाख पाउने

१३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुद (साग) मा एकभन्दा बढी स्वर्ण जित्नेलाई प्रत्येक स्वर्णका लागि ११ लाख रुपैयाँ पुरस्कार प्रदान गरिने भएको छ।  सागमा पौडीकी गौरिका सिंह, करातेका मण्डेकाजी श्रेष्ठ, तेक्वान्दोकी आयशा शाक्य र गल्फका सुवास तामाङले एक भन्दा बढी स्वर्ण जितेका थिए।  गौरिकाले ४ स्वर्ण जित्दा अरुले २–२ स्वर्ण जितेका थिए। गौरिकाले थप २ रजत र ३ कास्य पनि जितेकी थिइन्। जसअनुसार उनले पाउने कुल पुरस्कार रकम ६५ लाख हुन्छ। ‘एकभन्दा  बढी स्वर्ण जित्ने खेलाडीको हकमा एक स्वर्णको ११ लाख दिने निर्णय भएको छ’, प्रधानमन्त्रीका प्रेस सल्लाहकार सूर्य थापाले भने, ‘यसरी हिसाब गर्दा  गौरिका सिंहले जम्मा पुरस्कार ६५ लाख पाउने देखिन्छ।’   गौरिका बाहेक अन्य तीन खेलाडीले भने २२ लाख पाउनेछन्। स्वर्ण पदक जिताउने प्रशिक्षकलाई पनि पाँच लाख दिने सरकारले घोषणा गरेको छ।